Beknopte biografie

« Ce qui compte dans une vie ce n'est pas la durée d'une vie, c'est l'intensité d'une vie ... »
« Brel Parle », interview, RTBF, 1971.  

Nu volgen de grote fases van het leven van Jacques in enkele woorden en enkele data.

Enkele data
1929 :

Wordt op 8 april geboren te Brussel

1953 :

Neemt in Brussel zijn eerste cd op.

Trekt met zijn gitaar en zijn eerste liedjes onder de arm naar Parijs.

1954 : Debuteert in verschillende Parijse cabarets.
Neemt deel aan de Tournées Canetti.
Neemt zijn eerste 33-toerenplaat op.
1956 : Neemt Quand on n’a que l’amour op.
Ontmoet muzikant François Rauber.
1957 : Ontvangt de prijs Charles Cros voor Quand on n'a que l’amour.
Ontmoet pianist Gérard Jouannest.
1959 : Neemt Ne me quitte pas op.
1961 :

Verschijnt voor het eerst als een ster in de Olympia.

Ontmoet accordeonist Jean Corti.
Neemt Le moribond op.

1962 : Neemt Le plat pays op.
1964 : Treedt op in de Olympia.
Neemt Jef, Amsterdam op.
Ontwikkelt zijn passie voor de luchtvaart.
1966 : Treedt voor het laatst op in de Olympia.
Neemt La chanson des vieux amants op.
1967 : Neemt afscheid van het podium.
In New-York wordt de voorstelling Jacques Brel is alive and well and living in Paris gemaakt.
Vertolkt een rol in de film Les risques du métier.
1968 : Neemt La bande à Bonnot op.
Vertaalt en vertolkt de musical L’homme de la Mancha in Brussel.
Neemt de liedjes van de cd Vesoul op.
1969 : Voert de musical L’homme de la Mancha op in Parijs.
Neemt Mon oncle Benjamin op.
Behaalt zijn professioneel vliegbrevet.
1970 : Neemt Mont-Dragon op.
1971 : Neemt Les assassins de l’ordre en L’aventure c’est l’aventure op. Regisseert Franz.
1972 : Neemt Le bar de la fourche op en regisseert Le Far West.
1973 : Neemt L’emmerdeur op.
1974 : Vertrekt op reis met zijn zeilboot L’Askoy II.
1975 : Steekt de Stille Oceaan over richting Polynesië.
1976 : Vestigt zich op het eiland Hiva Oa van de Marquesaseilanden .
1977 : Neemt zijn laatste cd Les Marquises op.
1978 : Overlijdt op 9 oktober in de buurt van Parijs.
Wordt begraven op het eiland xHiva Oa.

 

Enkele woorden

Jacques Brel stopt zijn tournees in 1967 maar zijn liedjes blijven de hele wereld rondreizen. Naast zanger wordt de man Jacques Brel vaak door zijn publiek beschouwd als een sensationele, gevoelige en grootmoedige artiest. Zijn teksten en talrijke interviews stellen hem voor als een wat gewone man die een enorme aantrekkingskracht heeft door zijn talent als artiest, maar ook door zijn innerlijke kwaliteiten, door zijn provocaties, zijn wendingen en zijn methodes. In de voetsporen van zijn leven blijft hij de man die iedereen overtuigt om 'zijn leven te leven'. Tot aan het einde van zijn reis blijft Jacques Brel, net zoals toen hij nog maar 20 jaar was, open staan voor alles wat zich aandient in zijn leven. Hij lokt graag ontmoetingen met het andere en met zijn verschillen uit. Hij wordt al snel verleid door het plezier van het varen en het vliegen. Hij wil er als een bescheiden en bewuste beginner meer over weten en aarzelt niet om vlieglessen te nemen en een professionele opleiding te volgen waarmee hij nachtvluchten kan doen met behulp van de instrumenten. Hij beschouwt dat als een van zijn grootste verwezenlijkingen.  Jacques Brel is een man van vertrekken en vluchten die morgen als zijn volgende reis beschouwt. En al snel wordt alles een gelegenheid om te vertrekken, om op te stijgen, om de trossen los te gooien.

1. Een Brusselse kindertijd en jeugd

Jacques Brel werd geboren in Brussel op 8 april 1929. Hij is de jongste zoon.
Zijn kindertijd laat een indruk van starheid, triestheid en stilte op hem na. Dat klimaat van verveling roept hij opnieuw op in het liedje 'Mon enfance'. Omdat hij op school niet erg succesvol is, werkt hij vanaf 1947 in het familiebedrijf 'Vanneste et Brel', een kartonfabriek. Zijn nieuw werk ligt hem niet. Hij verveelt zich. Hij zoekt al snel een nieuwe betrekking. Hij raakt gepassioneerd door de grootmoedige activiteiten van de jeugdbeweging 'la Franche Cordée'. Daar krijgt hij de kans om zijn eerste liedjes te vertolken.

2. Zijn eerste stappen in de muziek

Op 17 februari 1953 neemt Jacques Brel in Brussel een 78-toerenplaat op. Het is die eerste plaat die hem in contact brengt met Jacques Canetti, de directeur van het beroemde Parijse cabaret 'Les Trois Baudets'. Zijn debuut in Parijs verloopt moeilijk. Hij probeert er naam te maken en vooral te overleven in het muziekmilieu. Hij doet zich steeds meer gelden. In 1954 is hij de aanvulling van het programma van Olympia. In 1956 krijgt Jacques Brel de prijs Charles Cros voor zijn lied 'Quand on n'a que l'amour'. In 1959 neemt hij zijn vierde 33-toerenplaat op en triomfeert hij in Bobino met 'Ne me quitte pas'. Jacques Brel werpt zijn publiek omver, brengt hen in de war en charmeert hen tegelijk. Zijn liedjes praten over het leven en hebben betrekking op ons allemaal. Het publiek vergist zich niet en herkent in Brel een buitengewone zanger: een ster is geboren.

3. Een ster is geboren

Jacques Brel ziet zijn naam snel groter worden op de affiches van voorstellingen. Zijn tournées nemen hem mee naar België, Frankrijk, maar ook tal van andere verre landen: Canada, Marokko, Tunesië, Libanon, Israël,...
In 1961 triomfeert hij in Olympia waar hij voor de eerste keer de ster is. Het leven van Jacques Brel is een onophoudelijke wedloop geworden. Het houdt nooit op. Maar onvermijdelijk sloeg de routine toe. Daarom besluit Jacques om te stoppen met dat rondreizende leven rond de wereld. Hij wil geen tournees meer geven. Hij wil zijn tijd gebruiken om de andere dingen te doen waar hij van droomt, om met iets nieuws te beginnen.  Zijn beslissing valt tijdens de zomer van 1966. Jacques Brel respecteert zijn contracten tot mei 67 en sluit geen nieuwe contracten af. Hij maakt zijn laatste tournée in Roubaix in het Noorden van Frankrijk af.
Tijdens de zomer van 1967 draait hij zijn eerste langspeelfilm als acteur in een film van André Cayatte: 'Les Risques du métier. '

4. 'L’Homme de la Mancha'

In 1967 ontdekt Jacques Brel de Amerikaanse musicalcomedie 'L'Homme de la Mancha'. Hij begint het werk al snel te vertalen en aan te passen. In de herfst van 1968 wordt 'L'Homme de la Mancha' gedurende 6 weken opgevoerd in de Koninklijke Muntschouwburg in Brussel, met Dario Moreno en Sancho Pança. In december 1968 wordt het enkele weken in Parijs opgevoerd, in het theater van de Champs Elysées.

5. Jacques Brel als filmregisseur

We citeren enkele belangrijke ontmoetingen van Brel op het gebied van film: Edouard Molinaro voor wie hij 'Mon oncle Benjamin' en 'L’Emmerdeur' draait, in een onvergetelijk duo met Lino Ventura,
Jacques Brel ontmoet ook de regisseur Claude Lelouch. Hij wil het beroep van regisseur leren, aangezien hij een project op het oog heeft: zijn eigen film 'Franz'. 'Franz' werd gedraaid op het noordzeestrand en laat een Jacques Brel zien die voor het grote volk onbekend was.  Zijn eerste film wordt goed onthaald door de pers. 'Le Far-West', de tweede film van de hand van Jacques Brel, wordt van bij het begin sterk bekritiseerd en is een commerciële flop.

6. Een bootreis

Jacques Brel wil weer opnieuw beginnen en van levensstijl veranderen. In februari 1974 koopt hij een fantastische zeilboot van 19 meter lang: 'L'Askoy II'. Zijn lange reis begint in Antwerpen op 24 juli 1974. L'Askoy doet havens aan in Engeland, de Azoren, Madeira en de Canarische Eilanden. Daar krijgt Jacques last van de eerste tekenen van zijn longkanker. Hij keert terug naar Brussel om zich er te laten opereren. Slechts enkele weken na zijn operatie steekt hij met zijn boot alweer de Atlantische Oceaan over. In november 1975 komt hij in de Markiezeneilanden aan en besluit hij om zich op het eiland Hiva-Oa te vestigen.

7. Een eiland op de Markiezen

Jacques Brel vestigt zich in een klein huis op het eiland Hiva-Oa. Hij vindt nieuwe passies. Hij koopt een klein vliegtuig dat hij 'Jojo' noemt en gaat buureilanden bezoeken. In 1977 keert hij terug naar Parijs om zijn laatste plaat op te nemen. De ziekte wint steeds meer terrein. Hij komt terug in juli 1978 om zich te laten verzorgen. Jacques Brel sterft aan een longembolie op 9 oktober 1978. Hij wordt begraven op het kerkhof van Hiva-Oa, vlakbij Gauguin.